SeeD NaTiOn Y

Title : Kid! Kids! Kiss!!
Author : Nay
Genre : Romance , Comedy, Fantasy, Drama
Rate : ??
Pairing : 692718

notes:

ลำเอียงสุดๆ!! เซอวิสเต็มที่!!!
แต่มันได้แค่นี้=_=

ยาวดีจัง^[]^

...............................................


23




ต้นตอของปัญหามันมาจากวันนั้น
ผมเป็นพี่ชายของพวกเขา’



‘ผมก็ควรรับผิดชอบไม่ใช่หรอครับ อาจารย์?’
ในวันนั้นผมก็แค่มีความรู้สึก //อยากปกป้อง//
คำพูดที่พูดออกไปนั้น..ผมไม่ได้คิดให้ดีก่อน



แม้จะเป็นผู้ชายเหมือนกัน..แต่การอยู่ในห้องสองต่อสองมันก็ไม่ควรปฎิบัติเหมือนกัน
ผมอาจเป็นคนดีเกินไป..ใจอ่อนเกินไป




‘เธออยากรู้ไหมว่าทำพวกเขาถึงหลายเป็นเด็ก?’



แล้วผมจะไปตรัสรู้เรอะ=*=
ก็ในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมบอกเองงะ




แค่คำพูดที่เกี่ยวกับพวกเขา..ผมก็อยากรู้จนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
หากคิดย้อนกลับไป..ผมไม่เคยรู้เลย
ว่าอดีตก่อนที่เขาจะมาเป็นแบบนี้..พวกเขาเป็นคนยังไง



มุคุโร่..ตอแหลแบบนี้มาตั้งนานรึเปล่านะ
ฮิบาริ..จะมีงานอดิเรก(แต่งหญิง)แบบนี้รึเปล่านะ




พวกเขาชอบอะไร? เกลียดอะไร?
เมื่อก่อนเป็นคนแบบไหน?
ทำไมพวกนายถึงกลายเป็นแบบนี้?





เคยมีคนรักรึเปล่า…?






……แล้วพวกนาย
โกหกชั้นทำไมกัน…




‘คำตอบนั้น..ต้องแลกด้วยอะไรครับ’



ทำไมชั้นต้องเสนอแลกเปลี่ยนอะไรแบบนั้นด้วยนะ
ทั้งๆที่รู้ดีอยู่แล้วว่าคนๆนี้ เป็นคนอันตราย






คงเหมือนหนังน้ำเน่าประชดรัก(?)





มันอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด..แต่ผมก็แก้ไขอะไรไม่ได้






เรื่องยังคงต้องดำเนินต่อไป...





+++++++++++++++++++++++





21.27น. ในห้องครัว
ตอนนี้ซาวาดะ สึนะโยชิ บุตรคนโตของบ้านซาวาดะ
….กำลังวางแผนร้ายอยู่ครับบบบบบ




ชายหนุ่มวัย15ปี นั่งขมวดคิ้ว ใจจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือเครื่องเดียว
นิ้วจิ้มปุ่มตัวอักษรให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้





ก่อนที่พวกนั้นจะมาเห็น…



//ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด//
ช่วย…หน่อย….นะ

//ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด //
โก คุ เท ระ คุง..




//ปิ้บ //
[sent]

นิ้วเรียวกดปุ่มเป็นครั้งสุดท้าย…และข้อความก็ถูกส่งออกไป




“เฮ้ออ”ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมเอนหลังพิงเก้าอี้
ใบหน้าเหมือนคนที่อดหลับอดนอนมาหลายวัน
คนที่น่าจะพึ่งพาได้ที่สุดก็น่าจะเป็นโกคุเทระคุงละน้า



จะขอให้ยามาโมโตะคุงช่วย..ก็เป็นการรบกวนเวลาซ้อมเบสบอลเปล่าๆ




โธ่เว้ยยยย!!
ไม่น่าตกลงอะไรกับอาจารย์บ้านั่นเล้ยยยย




สึนะโยชิขยี้หัวตัวเองเหมือนคนบ้า
ได้แต่โอดครวญรู้สึกเสียใจอย่างแรงกับการตัดสินใจในวันนั้น




ใจจริงก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ
รู้สึกผิดต่อน้องชายเหมือนกัน..แต่ทำไงได้ละ
ก็พวกเขาอยากไม่บอกเองนิ….ที่จริงเราก็ผิดด้วยละที่ไม่กล้าถาม



น่าจะไปถามให้แน่ก่อนก็ดีซิ
แล้วค่อยมาตกลงแลกเปลี่ยนบ้าๆนั่นทีหลัง



ให้ตายซิ..อาจารย์บ้านั่นก็อีกคน!
คิดว่ามันสนุกนักรึไงนะ!!




ย้อนเรื่องกลับไปในวันที่ผมโดนเรียกมาทำโทษ(?)ตัวต่อตัว





ทำโทษหรอ? ไม่มีหร้อกกกกก มีแต่ลวนลามอนาจารนักเรียนเท่านั้น!!!!!




ถ้าเป็นคู่แท้กันจริง
หากอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้อง
มันคงไม่มีบรรยากาศชวนอึดอัดขนาดนี้
อึดอัดเหมือนในห้องไม่มีอากาศ…เพราะเราเครียดจัดไป(?)




“สิ่งแลกเปลี่ยนหรอ..หื้มม~”บุคคลที่ดูเหมือนจะถือไพ่เหนือกว่า ใช้มือลูบคางเรียวเหมือนกำลังใช้ความคิด
ไม่รู้จะคิดอะไรกันนักกันหนานะ น่าหงุดหงิดชะมัด!!
“ชั้นไม่เคยคิดเลยแหะ..ก็ว่าจะบอกเธอฟรีๆ”เสียงนุ่มเอ่ยเบาๆ พร้อมหัวเราะในลำคอ




เออ!! ตรูมันโง่เองแหละ!
ของฟรีไม่ชอบจะทำไม!?



“ถ้าอาจารย์บอกผมฟรีๆผมก็จะรับไว้เป็นน้ำใจ”สึนะโยชิบอกด้วยเสียงที่เย็นชา
“บอกซะทีซิครับ ทำไมพวกเขา..”




“ไหนๆเธอก็ยื่นข้อเสนอเองแล้ว ชั้นก็อยากสนองความต้องการของเธอนะ”เบียคุรันกล่าว
นิ้วเรียวเริ่มบรรจงแกะถุงขนมสีขาวนุ่มห่อใหม่
“เอาไงดีละ.เอาเป็นไปซื้อขนมหวานกับชั้นหน่อยละกัน”




….เอ๋??
“ถ้าแค่นั้น..ก็..”เสียงหวานค่อยๆแผ่วเบาลงเรื่อยๆ



แค่นั้น…ที่ไหนละเว้ยเฮ้ย!!!
คิดหรอว่าน้องชายจะยอมปล่อยให้ชั้นไปเที่ยวไหนตามลำพังน่ะ!!
ขนาดแค่ไปซื้อของคนเดียวยังไม่ยอมเลยเหอะ..



แล้วสรุปว่าใครเป็นพี่ใครเป็นน้องกันแน่ฟร้า=_=




ดูเหมือนอีกฝ่ายที่กำลังรอคำตอบจะพอเดาอะไรได้หลายๆอย่าง
(มันจะเทพไปไหน?)
“ปัญหาคือน้องชายของเธอสินะ..”คนเป็นอาจารย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก



เออะ..เป็นอาจารย์ไม่จำเป็นต้องรู้เสมอไปนะขอบอก



“ชั้นว่าทางที่ดีเธอน่าจะไปบอกน้องชายให้เรียบร้อยน”
พูดมันง่ายขนาดนั้นเลยหรอครับ!
“จากนั้นค่อยนัดกันอีกที..ตกลงนะ~♪”



“เอ่อ..นี่ถือว่าอาจารย์กำลังชวนเดทผมอยู่?”
มันก็น่าจะรู้ๆกันอยู่แล้ว….

“อื้มม์~♪ แล้วเธอคิดว่าไงละ”



พูดจากำกวมจริงวุ้ย=*=

แถมจำกัดเวลาแค่หนึ่งอาทิตย์!!
ฟังเหมือนง่ายเนอะ…

.
.
.
.
.

“ทำอะไรอยู่น่ะ”เสียงแสนคุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างหลัง
คนถูกถามสะดุ้งตกใจจนเกือบหงายตกเก้าอี้
โชคยังดีที่ชายหนุ่มพยุงได้ทัน มิงั้นฟัวต้องฟาดพื้นแน่ๆ
“ทำอะไรของนายน่ะ”



ใบหน้าหวานเงยศีรษะขึ้นมามอง
คนๆนี้ไม่ใช่น้องชายของเขา…
เป็นแค่ชายหนุ่มหล่อ(โฮก) คนหนึ่งเท่านั้น
“ฮะ..ฮิบาริ?”เสียงหวานเรียกชื่อออกมาอย่างไม่มีเหตุผล



หอมจัง..



“หื้อ?”
ไม่ใช่น้องชายตัวกระเปี๊ยกแสนเอาแต่ใจชอบใส่กระโปรงฟูๆ




ผมสีนิลที่เปียกลู่เพราะยังเช็ดไม่แห้ง
ร่างสูงโปร่ง ดวงตาสีรัตติกาลคู่คม




ฮิบาริตอนโต..



ตอนนี้ไม่ใช่เด็กชายแต่เป็นชายที่เขารัก..




“นายอาบน้ำเองแป็นด้วยหรอ?”




ทันทีที่ได้ยินคำถามที่ไม่น่าฟัง ฮิบาริ เคียวยะทำเพียงแค่ก้าวถอยกลังไปหนึ่งก้าว
ทำให้ร่างบางต้องหงายท้องล้มตามแรงโน้มถ่วงไปตามระเบียบ
“จ้ากก..”สึนะร้องเสียงหลง กลิ้งไปกลิ้งมาเหมือนเหมือนหมูโดนน้ำร้อน
“ทำอะไรของนายน่ะฮิบาริ!!”



ดวงเนตรสีน้ำตาลคู่สวยถึงกับน้ำตาซึม
ศีรษะที่โดนกระแทกยังปวดตุบๆ เหมือนมีหัวใจมาเต้นบนหัวอย่างงั้นละ

“ความผิดของนายต่างหากละ”ฮิบาริเอ่ยเสียงเรียบ



“ความผิดชั้นทุกอย่างนั่นละ!!”ผมตอกกลับไปอย่างลืมตัว
ลืมไปว่าตอนนี้มันภาคผู้ใหญ่นิหว่า..=_=v




“….”(=_=)




นัยตาสีนิลจ้องมองร่างบาง..อย่างมีความหมาย
มือแกร่งจับแขนเล็กแล้วกระชากให้คนเป็นพี่ลุกขึ้น



“อึ๋ยยยย เบาเบ้า---!!!”เสียงหวานร้องบอก
คนนะเฟ้ย!! เห็นชั้นเป็นอะไรเนี่ยยย



//หมับ//ฮิบาริดึงร่างบางเข้ามากอด..ซะงั้น
หัวใจดวงน้อยๆเริ่มทำหน้าที่ของมัน..เต้นแรง..เร็ว…และถี่ยิบ
“ฮะ..ฮิบาริ?!”
ร่างสูงกอดรัดคนตรงหน้าแน่นจนอึดอัด และเริ่มหายใจไม่ออก
“ปะ..ปะปล่อยนะ..แน่นกะ..”
ยังไม่ทันที่จะพูดจบคำพูดทั้งหลายก็ถูกกลบหายไป
กลีบปากเล็กถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว
สึนะดิ้นพล่านก่อนจะหมดฤทธิ์เพราะรสจูบของคนตรงหน้า
ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ
หัวใจตอนนี้แทบจะกระโดดออกมานอกอกแล้ว มันเต้นแรงพอๆกับหัวที่ฟาดกับพื้นเมื่อกี้


ปกติจูบของฮิบาริจะรุนแรงและsmกว่านี้…
แต่นี่…อ่อนโยนกว่าทุกที




“อื้มม์..”ร่างในอ้อมกอดสงเสียงอื้ออึงอย่างพอใจ
ฮิบาริตวัดลิ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะผละออกจากริมฝีปากอิ่ม
สึนะยังคงหน้าแดงไม่หาย เมื่อสติที่หลุดลอยไปกลับคืนมา
ก็พูดว่าออกไปแก้เขิน
“บอกแล้วไม่ใช่หรอ ว่าให้จูบได้แค่วันละครั้งน่ะ!”


“…”ฮิบาริไม่ตอบ ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้ ร่างเล็กหลับตาปี้
หัวใจยังเต้นโครมคราม ความรู้สึกอุ่นๆประทับอยู่บนใบหน้า
เรียวลิ้นเลียคราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ก่อนจะลากไล้ไปตามแก้ม คอขาว
ริมฝีปากอุ่นกลับมาจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากที่เม้มแน่นของคนตรงหน้าเบาๆ
ก่อนจะกอดรัดร่างเล็กเอาไว้แน่นอีกครา
มีเพียงเสียงกระซิบเบาๆซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังข้างหู
“ขอโทษ..ชั้นขอโทษ..สึนะโยชิ”






!?
อะไรจะขนาดนั้น??



เมารึเปล่า?????

เจ้าของนามได้แต่นิ่งอึ้ง มีคำถามผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ว่าวันนี้น้องชายคนเล็กของเขาเป็นอะไร????
สำนึกผิดขนาดนั้นเลยเรอะ?
มือเล็กกอดตอบ พร้อมลูบหลังเบาๆเป็นการปลอบ..



ไม่ใช่ซิ…มันแปลกเกินไปแล้ว
ปกติมีหรือที่ฮิบาริ เคียวยะจะมาพูดขอโทษง่ายๆขนาดนี้
และกะอีแค่เรื่อง..จูบแค่นี้…ไม่น่าจะต้องรู้สึกผิดขนาดนั้นนินา



หรือจะขอโทษเรื่องอื่น?...ฉี่รดที่นอน??
หรือไม่ก็..เรื่องที่นายกำลังปิดบังชั้นอยู่?





จะถามดีรึเปล่านะ..



“ฮิบาริ..นายมีเรื่องจะบอกชั้นรึเปล่า?”
ร่างสูงกล้ามเนื้อแข็งเกร็งขึ้นมาทันที





//ตึก ตัก ตึก ตัก//
ตอบมาซิ…ฮิบาริ…






“…”




“แหมๆ รอให้มืดดีกว่านี้ไม่ดีหรอครับ ฮิบาริคุง”เสียงกวนๆของใครบางคนดังขึ้นมา
ขัดจังหวะ=*=



ปั้ดโธ่!! ทำไมเวลาลุ้นอะไร มันต้องมีคนมาขัดจังหวะทุกทีเลยนะ!!





“เอ่อ..ฮิบาริ..แล้วเรื่องที่จะบอกละ..”ผมถามย้ำเตือนให้เขารู้ว่าผมยังต้องการคำตอบนะ!
ถึงจะมีคนขัดจังหวะทำให้บรรยากาศมันเสียก็เถอะ



“บอกเรื่องอะไรหรอครับ?”มุคุโร่ในร่างผู้ใหญ่เดินเข้ามาใกล้ๆเพื่อฟังรอฟังคำตอบของฮิบาริให้ถนัด



ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมปากก่อนจะหอมแก้มผมอีกครา
“ชั้นอยากกินนายเดี๋ยวนี้ เจ้าสัตว์กินพืช”



เอิ่ม..
พูดมาได้เนอะ=_=!



“โกหก! เมื่อกี้นายไม่ได้จะพูดแบบนี้นิ”ผมเริ่มลามปากกระชากปกเสื้อนอนของคนตรงหน้า



“ให้ชั้นพิสูจน์ไหมละ”ฮิบาริเลิกคิ้ว พร้อมเชยคางมนขึ้นมามองชัดๆ
//พลั่ก//สึนะโยชิดิ้นรนเอาชีวิตรอด ผลักคนตรงหน้าให้ออกห่างด้วยกำลังทั้งหมดที่มี




ย้ากกกก!!
ชั้นจะไม่ตกหลุมพลางของนายอีกแน่!!!



“อ่าวๆ สึนะโยชิคุง..ทำเบาไปแล้วมั้งครับ”ใบหน้าคมปรากฎรอยยิ้มกวนชวนถีบให้กระเด็น



แกจะเล่นมุขหรือประชดอะไรก็ช่าง
ตรูไม่สนเว้ยยย




“ฮึ๋ยย…”ผมสบถเบาๆอย่างอารมณ์เสีย

จะโกหกกันไปถึงไหนนะ!!



ผมเดินตึงตังไปที่ประตูอย่างอารมณ์เสีย
ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
“อาทิตย์นี้น่ะนะ..”เด็กหนุ่มกัดฟันพูดอย่างฉุนเฉียว
“ชั้นจะไปเที่ยวกับโกคุเทระคุงสองคน! พวกนายห้ามตามมาด้วย!!”
เสียงหวานออกจะอู้อี้ไปซักนิด เมื่อพูดเสร็จร่างบางก็เดินกระทืบเท้าตึงตังออกไป
ปล่อยน้องชาย(?)สองคนทิ้งไว้ในห้องสองคน




“คึหึหึ พูดเหมือนจะห้ามเราได้นะครับ”



“พูดอะไรไม่คิด”ฮิบาริเปรยเสียงเรียบ



สิ้นประโยคทำให้เนตรสองสีต้องเหลือบมองคนข้างตัว
“คุณก็เหมือนกันนั่นแหละครับ พูดอะไรไม่รู้จักคิดเลย”



“…”



“แต่ก็เอาเถอะ จะช้าหรือเร็วเขาก็ต้องรู้อยู่ดี”มุคุโร่ยักไหล่พร้อมหัวเราะในลำคอ
“หึ พูดเหมือนแกเตรียมใจเอาไว้นานและอย่างนั้นละ”ฮิบาริกล่าวแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้



……….




“ก็คงจะเป็นอย่างนั้น..ละมั้งครับ”
ชายหนุ่มเจ้าของดวงเนตรสองสีมองออกไปนอกหน้าต่าง
..มองดูท้องฟ้าสีดำสนิทยามค่ำคืนและพระจันทร์ที่ใกล้จะเต็มดวง
“ถ้าถึงเวลานั้นเร็วๆก็ดีซินะครับ”
เสียงทุ้มแสนกวนประสาทบอกไว้เป็นนัยๆ




.



.




.
//ตึก ตึก ตึก//เสียงกระทืบเท้าของร่างบางยังคงดังไปตลอดทางทุกๆก้าวที่เดิน
ระบายความหงุดหงิดด้วยการกระทืบเท้ามันอาจจะเหมือนนิสัยของเด็กๆก็จริง
แต่ตอนนี้เขาไม่สนอะไรอีกแล้ว



ทำไมยังต้องโกหกกัน..
เรื่องมันถึงขนาดนี้แล้ว…ทำไมต้องโกหก



มันเป็นเรื่องที่เลวร้ายขนาดนั้นเลยหรอ?
//กึก//ฝีเท้าชะลอลงก่อนจะหยุดหน้าห้องนอนของเขาเอง
เด็กหนุ่มพิงประตูแล้วไถลลงไปนั่งกับพื้น
พร้อมบ่นงึมงำอยู่คนเดียว น้ำตาเริ่มเอ่อคลออีกครั้ง
“ทำไมชั้นต้องเล่นบทโศกอยู่คนเดียว..”ขนาดกลืนน้ำลายมันยังฝืดคอเลย
“จะปากแข็งกันไปถึงไหนนะ…ไอ้พวกเด็กบ้าเอ้ยยย”







ไม่บอกก็ไม่ง้อแล้ว






ชั้นจะถามอาจารย์เบียคุรันเองก็ได้!!!!



.
.
.
.
.
.
.
.
.




+++++++++++++++++TBC!!!!++++++++++++++++++++